Ten wątek był już poruszany wielokrotnie, jednak jest to temat bardzo ważny. O tym, że będąc asertywnym wiele zyskasz to wiesz na pewno. Myślę jednak, że sprawa jest poważniejsza – jeśli się nie jesteś asertywny, możesz wiele stracić… a to już dużo gorzej… Zatem pobierz e book, zdobywaj wiedzę i ćwicz asertywne zachowania, niech staną się nawykiem…. Krocz pewnie przez życie…
P.S. Poznaj kobiecą stronę rozwoju. Wejdź na drogadosukcesu.pl
• „Nie”, opis, czego nie zrobimy, uzasadnienie
Najlepiej, jeśli uzasadnienie wynika z naszego wnętrza (np. „jest dla mnie ważne”, „wole” „mam takie zasady”) lub decyzji (np. „wybieram”, „tak zdecydowałem/am”, „już zaplanowałem/am, że…”).
• Technika „zdartej płyty”
Jeśli namawianie się powtarza, powtarzamy ten sam argument. Technika „zdartej płyty”
polega na oparciu się o jedno, prawdziwe uzasadnienie i parokrotnym powtórzeniu go.
Powoduje to umocnienie się osoby odmawiającej w odmowie, dodaje jej siły. Jeśli zaś
wymyślamy ciągle nowe powody, dlaczego czegoś nie zrobimy, tracimy wiarygodność, osłabiamy się w odmowie, a osoba, która nalega, zwykle zyskuje energie do dalszego namawiania i cała rozmowa przedłuża się.
• Wykorzystanie tzw. komunikatów podtrzymujących relacje
Na przykład: „Chętnie sprawdzę to, co napisałaś, gdy będę miała wolniejsza chwile”.
• Ujawnienie naszych emocji, jeśli namawianie trwa
Na przykład: „Źle się czuje, gdy tak na mnie naciskasz, żebym teraz Ci pomogła i podyktowała Ci tekst oferty”.
• Przywołanie zaplecza
Gdy ktoś długo wywiera na nas presje, możemy powiedzieć, co zrobimy, jeśli druga osoba nie przestanie, czyli przywołać zaplecze – coś, co mogę zrobić, aby przerwać sytuacje, która mi nie odpowiada.
• Wykorzystanie zaplecza
Jeśli druga osoba nadal wywiera na nas presje, robimy to, co zapowiedzieliśmy.
W asertywnej odmowie nie warto używać słów „muszę”, „powinienem/powinnam” oraz „nie mogę”, gdyż wskazują one na to, że nie my podejmujemy decyzje. Dlatego też zaleca się używanie słów: „decyduje się”, „postanawiam”, „planuje”, „zamierzam”, „mam takie zasady”, gdyż wtedy odmowa jest bardziej przekonująca i stawia nas w pozycji autora naszego życia, a nie osoby, która zachowuje się tak, jak jej każą okoliczności.
P.S. Poznaj kobiecą stronę rozwoju. Wejdź na drogadosukcesu.pl
ASERTYWNE WYRAŻANIE PRÓŚB I OCZEKIWAŃ
• Jeszcze przed rozmowa, przygotowujemy sobie zaplecze, czyli odpowiadamy na pytanie:
„Co się stanie, jeśli nie uzyskam zamierzonego rezultatu?”.
• Przedstawiając swoja prośbę, krótko ja uzasadniamy.
• Kończymy prośbę pytaniem do drugiej osoby o jej decyzje.
• Gdy pytany zaczyna udzielać niejasnej odpowiedzi, dopytujemy.
• W przypadku odłożenia decyzji, ustalamy konkretny termin, w którym dojdzie do kolejnej rozmowy na interesujący nas temat.
ASERTYWNE WYDAWANIE POLECEŃ
• Zaznaczamy, kto jest nadawca polecenia (rezygnując ze sformułowań typu „warto by było” czy „należy” na rzecz komunikatu typu JA).
• Zwracamy się bezpośrednio do adresata tego polecenia.
• Mówimy, czego konkretnie ono dotyczy.
• Określamy, kiedy ma zostać wykonane.
ASERTYWNE WYRAŻANIE OPINII I PRZEKONAŃ
• Ujawnij różnice w opiniach
Akceptacja faktu, że ludzie maja prawo do posiadania własnego zdania sprawi, że nie dopuścisz do ukrycia różnic. Jednocześnie pokazujesz rozmówcy, że to jest w porządku i że w związku z tym nie musicie do niczego się przekonywać ani niczego sobie udowadniać.
• Nie przekonuj, tylko przedstawiaj swoje zdanie
Twój rozmówca ma prawo mieć własne zdanie i nie musisz go przekonywać do swojego. Możecie zostać przy swoim zdaniu aż do końca rozmowy. Staraj się jednak być zrozumiałym dla swojego partnera.
• Nie udowadniaj, tylko mów od siebie
Mówienie o swoich preferencjach jest skuteczna bronią w przeciwstawianiu się presji do zmiany poglądów. Możesz używać zwrotów typu: „ja tak właśnie czuje”, „właśnie to mi się podoba”, „to lubię” itp. Jeśli Twój rozmówca mimo tych zabiegów nadal próbuje Cię przekonać do swojej opinii, zastosuj technikę „zdartej płyty”, używając argumentów odnoszących się do Ciebie i Twoich preferencji.
ASERTYWNE PRZYJMOWANIE OPINII INNYCH OSÓB
Wiele osób odbiera krytykę nie jako opinie innych na ich temat, lecz jako wyraz prawdy. Dlatego, słysząc zdanie, które nie zgadza się z ich „prawda”, zaczynają atakować, mnożyć argumenty lub usprawiedliwiać się. Kiedy odnosimy się do opinii innych osób w sposób asertywny, przyjmujemy postawę „jestem w porządku”, która oznacza akceptacje siebie razem z wadami i zaletami. Wówczas możemy potraktować ocenę innych, zarówno pozytywna, jak i negatywna, nie jako prawdę czy stwierdzenie faktu, ale jako jedna z możliwych opinii, z która można się zgodzić bądź nie. Potraktowanie oceny jako opinii oznacza wiec uznanie, że ktoś może mieć po prostu inne zdanie na mój temat niż ja sam. Możemy się zgadzać z osoba, która mówi nam o swojej opinii („Myślę o sobie podobnie”, „Mam takie samo zdanie o sobie”, „Też tak uważam”) lub nie („Myślę o sobie inaczej”, „Mam inne zdanie na ten temat”, „Ja tak nie uważam”).
• W pierwszym etapie udzielamy drugiej osobie informacji o tym, co nam się nie podoba w jej zachowaniu i jak chcielibyśmy, żeby się zachowała Mówimy również, dlaczego jej zachowanie nam przeszkadza. Zazwyczaj ludzie nieświadomie przeszkadzają innym. Kiedy ich rozmówca poinformuje, że dane działanie przeszkadza, zmieniają swoje zachowanie.
• W drugim etapie dajemy wyraz swojej irytacji, zmieniając ton głosu na bardziej stanowczy. Ten etap pokazuje, czy osoba, której zwracamy uwag, jest w stanie zmienić swoje zachowanie pod naszym wpływem. Dlatego też cała nasza postawa i ton głosu powinien dać sygnał drugiej osobie, że jej zachowanie nam nie odpowiada. Jeśli będziemy się uśmiechać lub stosować zmiękczenia typu „może byś…”, „czy zechciałbyś…”, nie osiągniemy celu – eliminacji niekomfortowego dla nas zachowania. Jeśli mimo wszystko zachowanie to się powtarza, by uniknąć poczucia bezradności, powinniśmy przejść do kolejnego etapu.
• W trzecim etapie przedstawiamy swoje zaplecze psychologiczne, czyli zapowiadamy, co zrobimy, jeśli rozmówca nie zmieni swojego zachowania
Zaplecze to coś, co mogę zrobić, aby przerwać sytuacje, która mi nie odpowiada. Dzięki temu nie dopuszczam do powstania we mnie poczucia bezradności. Celem zaplecza nie jest ukaranie drugiej osoby, tylko zatroszczenie się o własne prawa. Tym właśnie różni się od groźby. Ważne jest, aby zaplecze, które wybierzemy było zapowiedzią takiego działania, które faktycznie jesteśmy w stanie wykonać, nie krzywdząc przy tym drugiej osoby.
• W czwartym etapie korzystamy z zaplecza Mesli uprzedziliśmy rozmówce o podjęciu działań w przypadku kontynuacji przez niego uciążliwego zachowania, to powinniśmy je podjąć. Gdybyśmy w ten sposób nie zareagowali, osoba mogłaby kontynuować niekomfortowe dla nas zachowanie.
P.S. Poznaj kobiecą stronę rozwoju. Wejdź na drogadosukcesu.pl
• Negatywne zdania na własny temat
Te zdania sprawiają, że koncentrujemy się na swoich wadach, a nie zaletach. Powoduje to, że mamy mniejsza ochotę na podjecie działania, które wydaje się jej trudne.
• Ograniczające asertywność normy zachowania
W monologu wewnętrznym pojawiają się zdania, które dotyczą kulturowych norm zachowań („muszę”, „powinienem”, „nie powinnam”, „nie wolno mi”). Są one tak użyte, aby uniemożliwić nam wyrażenie własnego zdania. Często, gdy mamy ochotę zachować się asertywnie, pojawiają się w naszej głowie normy, które chętnie uogólniamy i dzięki temu mamy wymówkę, aby nie zachować się asertywnie.
• Stawianie wygórowanych warunków asertywności
Często obawiamy się asertywnego zachowania i jego konsekwencji. W związku z tym, obiecujemy sobie, że zachowamy się asertywnie w określonych warunkach. Są one tak nierealne do spełnienia, że istnieje mała szansa na to, abyśmy mogli się zachować asertywnie. Dzięki temu „jesteśmy w porządku” wobec nas samych, bo przecież chcieliśmy zachować się asertywnie, tylko okoliczności nam to uniemożliwiły.
• Katastrofizowanie
Fantazjując na temat tego, co się zdarzy, jeśli zachowamy się asertywnie, koncentrujemy się wyłącznie na negatywnych przewidywaniach. Takie myślenie odbiera nam energie i chęć do działania.
• Samokaranie
Tego rodzaju zdania pojawiają się zwykle już po podjęciu asertywnego działania. Używając myśli z tej kategorii, jedyne na co zwracamy uwagę, to te aspekty asertywnego zachowania, które nam się nie powiodły. W ten sposób zmniejszamy własne szanse na kolejna próbie asertywnego wyrażenia siebie.
SPOSOBY ZMIANY ZDAN NIEASERTYWNYCH W ASERTYWNE
1. Koncentracja na pozytywnych doświadczeniach, np. „Wiele rzeczy w życiu osiągnąłem/am”.
2. Odwołanie się do praw danej osoby jako jednostki ludzkiej, np. „Mam prawo popełniać błędy”.
3. Odwołanie się do własności danej osoby jako jednostki, np. „Jestem w porządku”.
4. Sformułowanie osobistych wartości, np. „Szczere i otwarte wyrażanie siebie w sposób nie raniący innych jest dla mnie ważne”.
P.S. Poznaj kobiecą stronę rozwoju. Wejdź na drogadosukcesu.pl
Głosy w naszej głowie… nie mają nic wspólnego ze schizofrenią ani innymi zaburzeniami. Każdy je ma… Ale czy na pewno mówisz swoim głosem? Może nadal mówi przez Ciebie Twój rodzic, a może dziecko, którym przestałeś być już kilka lat temu… sprawdź czyj jest “Twój głos”, od kogo pochodzi? Może to mieć ogromny wpływ na Twoje życie… wsłuchaj się w siebie…
GŁOS DZIECKA
Kiedy kieruje nami siła osobistych potrzeb, słyszymy słowa w naszej głowie: „chce”, „nie chce mi się”, „pragnę”, „mam ochotę”, „potrzebuje” itp. Ta siła sprawia, że zaczynamy działać w kierunku zaspokojenia naszych potrzeb, marzeń i pragnień.
Gdy w naszym zachowaniu zwycięży głos Dziecka, mamy poczucie winy, czujemy się ze sobą źle i wydaje nam się, że jesteśmy gorsi od innych. Często zdarza się, że przypisujemy sobie winę nieadekwatnie, to znaczy zaczynamy przyjmować odpowiedzialność za konsekwencje zdarzeń, których nie jesteśmy winni. To sprawia, że ciągle jesteśmy spięci i zmęczeni życiem, tym bardziej, że wykorzystujemy dużo naszej wewnętrznej energii na to, aby siebie w myślach karać, np. przy pomocy samo karzących zdań nieasertywnych. Człowiek z poczuciem winy zwykle czuje się mniej wartościowy od innych i nie lubi sam siebie.
GŁOS RODZICA
Siła norm i powinności to siła, która sprawia, że myślimy: „muszę”, „powinnam”, „trzeba”, „należy”. Robimy coś, ponieważ powinniśmy to zrobić. Jeśli czegoś nie musimy, to nie podejmujemy aktywności w tym kierunku. Jeśli zwycięży w nas głos Rodzica, mamy poczucie krzywdy. Odnosimy wrażenie, że nie panujemy nad swoim życiem, często czujemy się bezradni, gdyż wydaje nam się, że wszystko dzieje się wokół nas nie ze względu na nasze działanie, ale wręcz mimo tego, że się staramy i poświęcamy. Wydaje nam się, że jesteśmy wykorzystywani, przymuszeni do robienia rzeczy, na które nie mamy ochoty. Ponadto czujemy, że wykonujemy więcej obowiązków niż inni, a nikt tego nie docenia. W związku z tym, narzekamy i oczekujemy współczucia od innych. Głos Rodzica ujawnia się często u ludzi zapracowanych. Ze względu na dużą ilość zadań i obowiązków, którymi są obarczeni, zapominają oni często o zadbaniu o siebie i swoje potrzeby.
GŁOS DOROSŁEGO
Kiedy siła decyzji dochodzi do głosu, słyszymy w naszej głowie: „decyduje się”, „postanawiam”, „wybieram”, „zamierzam”, „planuje”, „opłaca mi się” itp. Używanie słów ze słownika siły decyzji oznacza, że nasze działania wynikają z wewnętrznych postanowień. Stosowanie tego słownika dodaje nam mocy sprawczej.
Głos Dorosłego jest alternatywą dla pozostałych głosów. Nie rodzimy się z umiejętnością jego używania, gdyż rozwijanie głosu Dorosłego wymaga pracy. Tylko głos Dorosłego, użyty zamiast głosu Rodzica czy głosu Dziecka, będzie skłaniał do dojrzałego zachowania, gdyż nie występuje on w walce o dominacje, toczoną przez pozostałe dwa głosy. Walka ta skutkuje, bowiem poczuciem krzywdy lub winy. Kiedy używamy głosu Dorosłego, jesteśmy odpowiedzialni za swoje życie, sami dokonujemy wyborów i ponosimy ich konsekwencje w sposób dorosły. Dodatkowo, gdy mówimy sobie „tak zdecydowałam”, „wybieram”, „postanawiam”, czujemy się silniejsi.
GŁOS DOROSŁEGO JEST BARDZO WAŻNY W ASERTYWNYM MYŚLENIU.
MOŻNA GO ROZWIJAĆ, CHOĆ WYMAGA TO PRACY. WARTO.
P.S. Poznaj kobiecą stronę rozwoju. Wejdź na drogadosukcesu.pl
1. Prawa – najważniejsze jest prawo do bycia sobą. Oznacza ono, że mogę dysponować wszystkim, co do mnie należy, według własnego upodobania. Wśród rzeczy, które są nasza własnością można wymienić: czas, energie, rzeczy materialne, pomysł na własne życie.
2. Postawy, Potrzeby – mam prawo wyrażać siebie, o ile czynie to tak, aby nie naruszać godności drugiej osoby.
3. Słowa – mam prawo wyrażać siebie, o ile sposób rozmowy i słowa, których używam, druga osoba uznaje za dopuszczalne w czasie dyskusji ze mną.
4. Uczucia – mam prawo do wyrażania własnych uczuć i emocji w sposób nienaruszający godności drugiej osoby. Z tego wynika, że mogę także wyrażać swoja złość, o ile nie zachowuje się agresywnie. Agresja może wynikać ze złości, jednak jest to zachowanie, które ma na celu zranienie drugiej osoby. Asertywna ekspresja złości zaś, służy tylko pozbyciu się napięcia, bez intencji zadania bólu rozmówcy.
W związku terytorium psychologicznym istnieje podział na asertywność obronna i ekspansywna. Ta pierwsza potrzebna jest nam do obrony naszego terytorium psychologicznego. Używamy jej, reagując na krytykę i odmawiając. Asertywność ekspansywna jest potrzebna nam, kiedy docieramy do terytorium psychologicznego drugiej osoby. Używamy jej przy chwaleniu innych, wyrażaniu próśb i oczekiwań oraz przy krytykowaniu.
P.S. Poznaj kobiecą stronę rozwoju. Wejdź na drogadosukcesu.pl
1. Mam prawo do wyrażania siebie, swoich opinii, potrzeb, uczuć – tak długo, dopóki nie ranię innych.
2. Mam prawo do wyrażania siebie – nawet jeśli rani to kogoś innego – dopóki moje intencje nie są agresywne.
3. Mam prawo do przedstawiania innym swoich próśb – dopóki uznaje, że oni maja prawo
odmówić.
4. Są sytuacje, w których kwestia praw poszczególnych osób nie jest jasna. Zawsze jednak mam prawo do przedyskutowania tej sytuacji z druga osoba.
5. Mam prawo do korzystania ze swoich praw.
P.S. Poznaj kobiecą stronę rozwoju. Wejdź na drogadosukcesu.pl
 | fabjan7 w lek na raka? – kaps… |
 | zadyma w lek na raka? – kaps… |
 | jola w lek na raka? – kaps… |
 | Kasia w lek na raka? – kaps… |
| zadyma w lek na raka? – kaps… |
